MSVN Rayon Nijmegen = in 2010 Project Coöperatiefonds Rabobank

Goed nieuws aan het begin van 2010 voor ons rayon!Albert Brouwer onze coördinator, heeft namens ons rayon, De Rabobank bereid gevonden, ons nieuwe rayon in zijn opstartfase een donatie toe te kennen.

Dank aan deze bank
Onze dank aan de Rabobank, die mensen met MS de financiële ruimte geven Zodat activiteiten ontplooid kunnen worden, om samen ontspanning te mogen beleven Ontspanning is goed voor iedereen, maar pas wanneer je je beperkt weet…. Zulke momenten met een gouden randje, vele drempels meet! Soms onzichtbaar, door pijn en gebrek, MS is een ziekte met een grillig progressief verloop Of elementen die liggen in het tekort aan aardse zaken, geen mens loopt daar mee te koop Wij ontvangen met veel enthousiasme deze cheque voor Rayon Nijmegen van de MS vereniging Bedankt, namens alle MenSen voor de gulle gift die zij ontving!
1 februari 2010, is de cheque aan ons rayon overhandigd!

Verslag van deze avond …
Al een paar dagen zakten mijn benen na een paar meter door mijn hoeven. Dus zonder rolstoel zou ik dit festijn niet kunnen bijwonen. Trots op de coördinator, hij had zo zijn best gedaan de spaarpot van de Rabobank een pietsje lichter te maken, dat ik echt niet kon afzeggen.
Hij kwam mij thuis ophalen en was voor de gelegenheid mijn duwmaatje. Glibberend en glijdend door sneeuw en ijzel met de extra moeilijkheidsgraad van het in elkaar zetten van een rolstoel, parkeerden we niet ver van de Stadsschouwburg van Nijmegen, waar de uitreiking plaats zou vinden.
Al snel liep de lounge vol met donkere pakken, gewichtig kijkende heren en kittige mantelpakjes dames. Ik rolde als enige rolstoeler tussen hangtafels en lachwekkende lounge fauteuils op enkelhoogte waar een paar heren zich in hadden laten vallen met hun drankje en er waarschijnlijk nu nog zitten.

Maar ik dwaal af….Mijn begeleider bracht me een kopje koffie met ‘n inimini taartje. Ik keek om me heen zoekend, kijken, nog es turen, ontwaarde ik de hoge trap naar de boven verdieping waar wij moesten zijn voor het “feestje” Ik vroeg me af …waar is de lift die mij naar boven brengt? Vragen, zoeken, verbaasde blikken en meelijwekkende mimiek van organisatie en personeel van dit theater. Een lift ??? Tja, die is er niet….Stilte….
Mijn begeleider die in een poging mij over te halen mij naar boven te laten tillen door een kwartet maatpakken, vervloekte ik op dat moment. Ik ben van nature een pittige tante en zit zelden zonder woorden. Echter iedere vezel van mijn lijf protesteerde en niet alleen door de MS.
Ik liet me toch niet als een kermisattractie, met mijn Michelin figuur, in een tien jaar oude afgeschreven vouwrolstoel de trappen ophijsen, waar ik mezelf uit zag vallen als in een foute slapstickfilm. NEE en nog es NEE!
Excuses en meewarige blikken ik rolde de garderobe in, mijn jas mijn tas, ik wilde naar huis en wel nu! Maar ik bedacht dat ik mijn begeleider dat niet aan kon doen, hij had zo zijn best gedaan. Verzetten, slikken incasserend zei ik “nou goed dan, ik doe het voor hem” til me dan maar als de hele meute boven is de trappen op.

Gelukkig kwam er een andere oplossing de plaatsvervangende directeur van de Rabobank Nijmegen stelde voor de cheque meteen te overhandigen en de foto’s te maken, zodat ik niet gedwongen werd mezelf geweld aan te doen. Ik kon de man wel zoenen! En zo gebeurde het, alsof het zo geënsceneerd was kregen wij de cheque met een prachtige bos bloemen overhandigd.
Niet lang daarna kon je dat aparte paar het Keizer Karel Podia zien verlaten, de voorstelling was voor hen voorbij, het feest daarboven zou ongetwijfeld nog lang duren.

Door: Mar Tule