Een verhaaltje over mezelf…even denken hoor. Ik zal bij het begin beginnen.
In augustus 2004 begon het verhaal, ik was pas 2 maanden bij een nieuwe baas en kreeg ineens tintelingen in m’n voeten en
aangezien ik staand werk had kon dat al gauw niet meer want de tintelingen werden erger en pijnlijker.
Via m’n huisarts kwam ik bij een neuroloog terecht en aangezien de klachten alleen maar erger werden ( de tintelingen gingen
omhoog tot aan m’n navel en dat werd gevoelloos en de voeten juist pijnlijker) besloot hij me op te nemen om de onderzoeken snel op gang te brengen.
Een mri volgde en daarop werd een hernia waargenomen dus……..een hernia werd gezegt. Ik kreeg ook pijnklachten van de hernia waardoor ik doorgestuurd
werd naar een neurochirurg in Nijmegen. Bij hem op controle zei hij dat de klachten absoluut niet hoorden bij een hernia en meerdere mri’s volgden en
ja hoor, een flinke plek in m’n ruggemerg. Toen ging het balletje rollen, nóg een mri van m’n hoofd en een lumbaalpunctie volgden. Ik had de
diagnose “waarschijnlijk ms”.
Inmiddels was ik al 7 maanden verder.
Nog geen maand later kwam de tweede schub, toen de definitieve diagnose ms en ik ben toen snel begonnen aan een ms-remmer copaxone.
Ik vond dit allemaal erg heftig ( mede doordat mijn moeder toen in het verpleeghuis lag t.g.v. ms.) M’n neuroloog had dat gelukkig in de gaten en
stuurde me door naar een psychologe waar ik erg veel aan heb gehad.
Ik zal jullie niet lastig vallen met wat erna allemaal is voorgevallen, al met al ben ik nu geheel afgekeurd en zit in de wia.
Ook heb ik medicijnen tegen zenuwpijn en wat hulpmiddelen zodat ik toch zoveel mogelijk zelf kan blijven doen. Achter de geraniums zitten
kan altijd nog toch? ( Ik hou ook niet van geraniums !)
Ik geniet zoveel mogelijk, doe zoveel mogelijk en leef zoveel mogelijk!
Liefs Marieke
Wil jij reageren op het verhaal van Marieke:
klik hier.
